Historia Ewy Kieryk, która straciła nogi pod kołami pociągu, obiegła całą Polskę. Ogromne fale współczucia szybko przerodziły się w działanie. W końcu jest szansa, by Ewa stanęła na nogi, więc nie można jej zaprzepaścić. Trzeba tylko zebrać kilkaset złotych na protezy. W tym momencie bezsilność rodziny zmieszała się z ogromną wiarą w drugiego człowieka. W jego siłę i przede wszystkim chęci pomocy. Kiedy okazało się, że Ewa jest fanką Liverpool FC, kibice w mig zaczęli opowiadać sobie historię Ewy. W ten sposób informacja o Ewie trafiła do uszu Radka Chmiela z portalu LFCPoland.com.

SP: Jaka była Twoja pierwsza reakcja?
R.Ch.:Po przeczytaniu tego, co stało się Ewie, byłem zszokowany. Mimo, że „bawię” się w dziennikarstwo od kilku dobrych lat, pisząc własne felietony, zabrakło mi słów, a do oczu napłynęły łzy, że tak młodą dziewczynę spotkała okropna tragedia. W jednej chwili pojawił się też impuls pomocy.

Od początku wiedziałeś, że jest fanką Liverpool FC?
- Tak. Informacje o dziewczynie zostały zamieszczone na zaprzyjaźnionej z naszym portalem stronie www.liverpoolfc.pl. Nieczęsto widzi się newsy o pomocy komuś potrzebującemu na portalu poświęconemu Liverpoolowi. Od razu pomyślałem sobie, że musi to mieć jakiś związek z piłką i okazało się, że Ewa kibicuje the Reds, więc jest jedną z nas – naszą Czerwoną Siostrą, która potrzebuje wsparcia.

Nie trzeba było długo czekać na Waszą pomoc, chociaż fani rozproszeni są po całej Polsce. Jak kibice Liverpoolu pomagają Ewie?
- Akcja pomocy Ewie wśród polskiej społeczności nabiera rozpędu. Podczas każdego spotkania fanów w całej Polsce Czerwoni zbierają pieniądze dla Ewy, które następnie przesyłają na zbiórkę Ewy na Siepomaga.pl. Takie zbiórki miały już miejsce m.in. w Rzeszowie, Lublinie, Warszawie, Białymstoku czy Trójmieście. Z tego, co wiem, zbiórki będą też prowadzone podczas meczu finałowego Carling Cup pomiędzy Liverpoolem i Cardiff. Dodatkowo, Fan Klub kupił ostatnio unikatowy obraz, który otrzymaliśmy od samego Jamiego Carraghera, vice-kapitana klubu. Obraz został kupiony za kwotę 500 funtów (ok.2500 zł), a zarząd zdecydował, że ta perełka z własnoręcznym podpisem Carraghera powędruje do Ewy. Poza zbiórkami pieniędzy, które są niezbędne do zakupu protez, kibice wysyłają Ewie podarunki. To drobny gest, lecz z pewnością powoduje na jej twarzy uśmiech i motywuje do walki. Koszulki, czapeczki oraz pozostałe gadżety klubowe od nas będą przypominać nastolatce o tym, że słowa hymnu You’ll Never Walk Alone, to nie jest pusty frazes.

Do akcji zaczęli się przyłączać kibice innych klubów. Zwaśnieni na boiskach, tutaj zjednoczyli się w szczytnym celu. Jak udało Ci się połączyć siły z innymi klubami?
- To wszystko zadziałało na zasadzie łańcuszka. Napisałem do kilku znajomych osób, które prowadzą portale poświęcone innym drużynom oraz należą do Fan Klubów swoich zespołów z prośbą o zamieszczenie apelu o pomoc Ewie. Niezwykle pomocny w tym okazał się Facebook i Twitter. O apelu ćwierknęły między innymi córki Kenny’ego Dalglisha oraz dziennikarze oficjalnej angielskiej strony Liverpoolu, jak również młodzi piłkarze the Reds. Na chwilę obecną apele pojawiły się już na 35 portalach internetowych w Polsce oraz kilku angielskich forach.

Skąd w kibicach bierze się chęć wspólnego pomagania?
- Myślę, że – przynajmniej dla nas, kibiców Liverpoolu – ważne jest to, o czym śpiewamy w hymnie klubowym. „Idź z nadzieją w sercu, nigdy nie będziesz szedł sam” – to słowa, które nie są dla nas tylko przyśpiewką klubową, lecz wyznacznikiem tego, jak się zachowywać, aby trzymać się razem i wierzyć, że zawsze jest ktoś, kto poda Ci pomocną dłoń. Do tego dochodzi też fakt, że ta tragedia dotknęła tak młodą dziewczynę. Uważam, że przy takich typu akcjach, w których stajemy ponad podziałami klubowymi, chcemy też pokazać zdrowe kibicowanie i złamać powszechny stereotyp kibica piłkarskiego. Jeśli możemy połączyć przy tym naszą pasję oraz pomoc, to dla nas jest to niesamowita frajda.

Kwota potrzebna na protezy jest ogromna. Czy planujecie jeszcze jakieś akcje dla Ewy?
- Oczywiście. Na początku maja planujemy zorganizować kolejną, czwartą już edycję Ogólnopolskiego Turnieju Kibiców Drużyn Zagranicznych w Rzeszowie. Jeśli wszystko pójdzie po naszej myśli oraz znajdziemy sponsorów, którzy pomogą nam finansowo przy organizacji tej świetnej imprezy, chcemy zrobić – na wzór turnieju z poprzedniego roku – publiczną zbiórkę pieniędzy z aukcji piłkarskich gadżetów sportowych oraz koncertów. W poprzednim roku pomogliśmy w ten sposób 3,5-letniemu Dominikowi Jokszowi, który urodził się z rozszczepieniem kręgosłupa. Nie zamierzamy rezygnować z pomocy małemu Dominikowi i planujemy podzielić zebrane datki na turnieju pomiędzy nim, Ewą i rzeszowskim domem dziecka.

Do zbiórki kibiców dorzuciło się kilkadziesiąt osób. Jak zachęcić kibiców innych drużyn do pomagania dziewczynie?
- Na pewno nie możemy poprzestać na tym, co już zrobiliśmy. Mówmy o akcji znajomym, przesyłajmy linki do zbiórki. Liczy się każda złotówka i słowa wsparcia.

Gdy Ewa już stanie na nogi, planujecie się z nią spotkać?
- Jak najbardziej. Trzymamy kciuki za Ewę i mamy nadzieję, że pojawi się pewnego dnia na letnich zlotach organizowanych przez Fan Klub. Pierwsza okazja do spotkania będzie już niedługo, podczas przekazania Ewie obrazu od Carry i na pewno – jeśli tylko Ewcia nie będzie miała nas dość – nie będzie to jedyne takie spotkanie.

Codzienność Ewy to walka o sprawność i tak naprawdę nauka życia w nowych warunkach. Co byś powiedział Ewie, żeby ją zmotywować do tej walki?
- Nie będę oryginalny i powiem to, co Ewa wie już od dawna: pamiętaj, że po każdej burzy wychodzi słońce i nigdy nie będziesz szła sama. Twoja rodzina i przyjaciele są zawsze z Tobą, podobnie jak i my. Masz o co walczyć, przed Tobą całe życie, w którym czeka Cię wiele momentów pełnych radości i uśmiechu. Myśl pozytywnie i się nie poddawaj. Nawiązując do tematyki piłkarskiej – nawet jeśli przegrywasz do przerwy 0:3, to magiczny moment może odwrócić los na Twoją stronę. Niech to, co stało się w Stambule w finale Ligi Mistrzów w 2005 roku oraz to wygrane przez Liverpool w rzutach karnych trofeum, będzie Twoją motywacją.

Historia Ewy wywołała poruszenie w sercach jednych, ale też krytykę na ustach drugich. Czy uważasz, że brzemię wypadku można zrzucać wyłącznie na nierozwagę dziewczyny?
- Nie mnie to osądzać. Osobiście uważam, że jest to bardzo niefortunne zrządzenie losu. Niewątpliwie można było zapobiec tej tragedii. Z każdego wypadku powinniśmy wynieść pewną lekcję i nie powielać wcześniejszych błędów. Niech to będzie przestrogą dla innych. Uważam jednak, że powinno to też spowodować większą troskę o bezpieczeństwo ludzi na torach. Zdumiewający jest fakt, że w pobliżu szkoły, do której chodzi Ewa, nie ma bliskiego przejścia kolejowego. Być może ta tragedia spowoduje, że niektóre osoby z wyższych sfer otworzą w końcu oczy i zabiorą się do pracy.

Nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz angażujesz się w akcje dobroczynne. Co skłania Cię do pomagania innym?
- Na pewno empatia. Stawiam się w miejscu takich osób i myślę sobie, że chciałbym, by znalazły się osoby, które mogłyby mi pomóc. Lubię pomagać, jest to dla mnie naprawdę spora frajda. Nie oczekuję żadnych nagród, aplauzów czy wychwalania – dla mnie nagrodą jest uśmiech człowieka, któremu pomogłem. Jeśli mogę połączyć przy tym moją miłość do piłki nożnej, to wtedy nie potrzebuję niczego więcej. Jak już wspomniałem, staram się wprowadzać codziennie w życie słowa hymnu Liverpoolu i to jest moją główną motywacją przy pomocy. Życie jest nieobliczalne i kto wie, czy sam nie będę kiedyś potrzebował pomocy innych ludzi. Trzymam kciuki, by tak nie było, lecz jeśli taka sytuacja by zaistniała, mam nadzieję, że trafię na ludzi, którym mój los nie będzie obojętny.

—
Apel o pomoc Ewie pojawił się także na oficjalnej stronie kibiców Liverpool FC. Jak widać, kibice z całego świata łączą się, by pomóc dziewczynie stanąć na nogi http://www.liverpoolfc.tv/news/latest-news/reds-fans-rally-for-ewa

Zanieść flagę na szczyt, gdziekolwiek by on był – idea akcji nie jest skomplikowana. Na dodatek nie trzeba być tubylcem gór, aby wziąć w niej udział. Szczytem może być nawet pagórek za blokiem albo polana w lesie. Flaga jest koloru zielonego z napisem „Chcę chodzić”. Nasuwa się pytanie: po co? Odpowiedź zaczyna się od pomysłodawczyni i łącznika obu akcji – Eweliny Wójcik.

W 2007r. historia Eweliny obiegła Polskę wzdłuż i wszerz – młoda ratowniczka z GOPR-u w trakcie skoku z pokładu helikoptera złamała obie nogi. Leczenie w Polsce nie przynosiło oczekiwanych rezultatów, Ewelina nie zaczęła chodzić. Szansą było leczenie za granicą, przeszkodą jego koszty (łącznie z rehabilitacją kilkaset tysięcy złotych). Aby pokonać tę przeszkodę, powstała akcja „Chcę chodzić” – stąd hasło na fladze.

Ewelina nie przestała kochać gór. A i góry pomogły jej rozpropagować akcję dzięki osobom, które chciały okazać Ewelinie wsparcie oraz w oryginalny sposób poinformować o jej historii. – Pierwszy raz flaga pojechała ze mną do Szwajcarii do szpitala. Jednak to, że ją zabrałam, było zbiegiem okoliczności. Flaga wraz z grupą osób miała pojechać do Szwajcarii w góry. Chociaż odbiorca przesyłki mieszkał w sąsiednim mieście, przez trzy dni przesyłka nie dotarła pod wskazany adres. I tak, zamiast w góry, pojechała do szpitala. – wspomina Ewelina.

Flagi są wykonywane z różnych tworzyw i różną techniką. – Pierwsza flaga, jaka powstała, była wyszywana. Niestety, zaginęła w Australii. Czasami ktoś zabiera flagę, ale jej nie oddaje. A szkoda, bo pierwotnie zakładaliśmy, że będzie jeden egzemplarz. Po tym, jak pierwsza flaga nie została zwrócona, podjęliśmy decyzję, że zrobimy ich więcej. – mówi Ewelina. Kolejne flagi powstały na plandece. Ze względu na rosnące zainteresowanie akcją po flagę ustawiały się kolejki. Aby umożliwić wszystkim zabranie flagi na szczyt w wybranym czasie, zapadła decyzja, że każdy może sam zrobić swoją flagę. Ważne, aby logo akcji się zgadzało. W ten sposób powstały flagi na tekturze, na kartkach papieru, malowane farbkami.

Kiedy Ewelina uzbierała potrzebne środki, nie zamknęła akcji, która obecnie jest dedykowana Kasi Goncerz, przewodniczki beskidzkiej, którą w 2009r. porwała lawina. W wyniku wypadku doszło do złamania kilku kręgów kręgosłupa i uszkodzenia rdzenia kręgowego. Kasia wymaga ciągłej rehabilitacji, akcja „Flaga na szczytach” ma na celu pomóc jej zebrać środki na leczenie.

Wśród zdjęć osób, które zabrały ze sobą flagę, rzuciła mi się w oczy znajoma postać. Okazało się, że wzrok mnie nie myli – to Sebastian Nikiel, który sam boryka się z chorobą. - Szczęśliwie udało mi się w lecie 2010 roku wybrać na trzy dniowy wypad w Beskid Żywiecki. Od razu też pojawił się pomysł aby wyjazd ten połączyć z ideą „Flagi na Szczytach”.- mówi Sebastian. - Niezmiernie się cieszyłem że flaga będzie mi towarzyszyć w tak pięknym miejscu. Na całej długości trasy flaga bez przerwy towarzyszyła nam na plecakach, to moim, to mojego małego towarzysza. Dzięki temu napotkani inni turyści od razu ją widzieli, co bezpośrednio przekładało się na popularyzację akcji.

Każdy może wziąć flagę ze sobą na swój szczyt. Flaga jest niewielka, a dzięki niej coraz więcej osób dowie się o historii osób, dla których szlaki na życiowe szczyty przecięły się z chorobą. - Jeśli chodzi o górski szczyt, naprawdę, chcę po prostu wrócić na szlaki, a życiowy jest jeden, ale bardzo wysoki – być szczęśliwą (ale najpiękniejszy). Tak naprawdę ten pierwszy zawiera się w tym drugim. – mówi Ewelina.

Chcesz zobaczyć, jak daleko powędrowała już flaga? Zobacz zdjęcia na Facebooku.

Kilka miesięcy temu zaproponowaliśmy Wam udział w badaniu na temat pomagania w sieci. Okazuje się, że najczęściej pomagamy przez Internet, klikając w baner lub link. 42 proc. internautów pomaga w ten sposób przynajmniej raz w tygodniu – wynika z badania przeprowadzonego przez serwis StudentsWatch.pl.

Paroma kliknięciami dziennie zmieniamy świat i tzw. slaktywizm zyskuje coraz większe kręgi zwolenników. Nie zapominamy o klikaniu codziennie, jednak to nie klikanie uznajemy za najskuteczniejszą formę pomocy, lecz przekazanie 1% i własnych rzeczy. Poza klikaniem w brzuszek Pajacyka czy Pustą Miskę, chętnie udostępniamy w serwisach społecznościowych informacje o akcjach charytatywnych, które wspieramy. Przypomina mi się szał karmienia zwierzaków przez wyklikanie wirtualnej kości, dzięki której dany psiak ze schroniska otrzymywał karmę (prawdziwą, oczywiście). Albo gra CliniCity, w której budując wirtualną klinikę, można było się przyczynić do postawienia prawdziwych fundamentów.

Chociaż Europejski Rok Wolontariatu już za nami, jego plony nie mają odzwierciedlenia w badaniu. Jedynie co piąty ankietowany przyznał, że pomaga jako wolontariusz, chociaż wydawałoby się, że ta forma pomagania będzie najpopularniejszą ze względu na wiek i możliwości finansowe tej grupy wiekowej (16-25 lat). A to właśnie wsparcie finansowe zostało uznane za najczęstszą formę pomagania.. Zaczyna za to kiełkować e-wolontariat. Co trzeci ankietowany przyznał, że przynajmniej raz w tygodniu zachęca swoich znajomych do udziału w akcji charytatywnej, zamieszczając link w swoim profilu. Pomagający w ten sposób najczęściej wskazują Facebooka (91,6 proc.) i nk.pl (28,2 proc.).

Mimo licznych kampanii ostrzegających przed przekazywaniem pieniędzy żebrakom, tylko co trzeci internauta przechodzi obojętnie obok bezdomnego lub ulicznego żebraka proszącego o datek. Mniej więcej tyle samo osób przekazuje pieniądze wolontariuszom, co bezpośrednio osobom potrzebującym, w tym jałmużnę żebrakom.

60 proc. osób włącza się w działania charytatywne, zbierając stare telefony, znaczki, tonery czy zakrętki. Jeśli chcecie się dowiedzieć, jakie osoby są uważane za autorytety pomagania, kto wg ankietowanych marnuje swój potencjał dobroczynny i czy z pustego Salomon naleje – o tym wszystkim w pełnej wersji raportu, która jest dostępna na stronie (kliknij!)

Zdjęcie: http://www.slowinternetconnection.net/

Pośród walentynkowych serduszek, w drodze na romantyczną kolację czy do kina, warto zatrzymać się na chwilę w punktach akcji  “Kocham Recykling czyli Eko Walentynki”. Wystarczy okazać odrobinę miłości naszemu środowisku i zabrać do kieszeni kilka zużytych baterii. Za 7 sztuk tych małych, ale jak niebezpiecznych odpadów, otrzymasz lizaka w kształcie serduszka.

Dominik Dobrowolski, pomysłodawca akcji, nie pierwszy raz zachęca do kształtowania postaw proekologicznych. Nie tak dawno za śmieci można było otrzymać wejściówkę do kina lub muzeum, a za zużyty sprzęt elektroniczny owoce. Przyszła pora na baterie. Okazuje się, że każdego roku w Polsce produkowanych jest blisko 300 mln sztuk baterii, które z uwagi na swój skład chemiczny, m.in. zawartość metali ciężkich typu: ołów, cynk czy rtęć zaliczane są do odpadów niebezpiecznych. Ze względu na toksyczne substancje, baterie powinny być segregowane i utylizowane. Zgodnie z prawem wspólnotowym, Polska ma obowiązek wysegregować w bieżącym roku 25% baterii z rynku, który szacowany jest na ok. 7 tys. ton.

Każda osoba może otrzymać tylko jednego lizaka, jednak baterii można przynosić bez ograniczeń. Nie każdy jednak będzie miał możliwość uczestniczenia w akcji. Swoją miłość do recyklingu będą mogli okazać mieszkańcy tylko kilku miast, które przystąpiły do akcji:

Ełk – Ełckie Centrum Kultury (14:00-19:00)

Warszawa – Klubokawiarnia Warszawa Powiśle (10:00-23:00)

Bydgoszcz – Green Way przy ul. Dworcowej 12 (10:00-20:00)

Lublin – Cafe Lulu, (16:00 – 24:00) oraz Przestrzeń Inicjatyw Twórczych TEKTURA (16:00-22:00)

Żywiec – Żywiecka Fundacja Rozwoju (9:00-15:00), cukiernia “Ania” przy ul. Rynek 18 (11:00-16:00), Kino Janosik (16:00-20:00), Gminna Biblioteka Publiczna w Radziechowach (8:00-15:00)

Łódź- Klub Jazzga (15:00-24:00)

Jelenia Góra- Czekolodziarnia (10:00-19:00)

Zielona Góra- Piwnica Artystyczna Kawon (15:0021:00)

Rzeszów- hol główny Podziemnej Trasy Turystycznej w Rzeszowie (od 11:00)

Ruda Śląska- Kino Patria (16:00 – 24:00)

Wrocław – Infopunkt Nadodrze (10:00 – 19:00)

W Polsce jest 470 000 osób niesłyszących. To więcej niż liczba mieszkańców Białegostoku, w przybliżeniu społeczność wielkości Gdańska. Brak dostępu do informacji, ograniczona ilość zawodów, w których mogą się kształcić, izolacja – to tylko niektóre z problemów osób niesłyszących. Kiedy dorzucimy do tego ilość mitów na temat porozumiewania się z osobami niesłyszącymi, w stylu – pisz na kartce, mów głośno i wyraźnie – projekt migam.pl stanie się nie tylko przełomowym ułatwieniem dla osób niesłyszących, ale też świetną lekcją dla społeczeństwa.

Pomysł na uruchomienie internetowego słownika migam.pl zrodził się w głowie Przemka Kuśmierka półtora roku temu. Opracował technologię i możliwości rozwoju serwisu. Ale dopiero współpraca z Olgierdem Kosibą, nauczycielem-pasjonatem języka migowego z 20-letnim doświadczeniem, zaowocowała stworzeniem niepowtarzalnego projektu migam.pl, dzięki któremu język migowy jest (dosłownie) na wyciągnięcie ręki. O tym, dlaczego osoba niesłysząca może się zmartwić o nasze zdrowie, gdy chcemy do niej wpaść oraz języku migowym dla niemowląt opowiada Monika Bukowska z portalu migam.pl.

Siepomaga: Po co ludzie słyszący uczą się języka migowego (JM)?
Monika Bukowska: Często z tych samych powodów, z jakich uczą się niemieckiego czy hiszpańskiego – z ciekawości. Również dlatego, że obecnie jest to modne. Ludzie słyszący uczą się JM również ze względów zawodowych. Nie wiem czy Pani słyszała o tym, że aby zdobyć uprawnienia na pilota wycieczek, trzeba znać przynajmniej jeden język obcy i znajomość języka migowego spełnia ten warunek. Kolejny powód, jaki podają uczestnicy naszych szkoleń, to częsty kontakt z osobami niesłyszącymi.

Osoby słyszące też mogą się porozumiewać przy użyciu języka migowego z innymi osobami słyszącymi. Na przykład młode matki uczą swoje dzieci bobo migów, ponieważ umożliwiają one wczesną komunikację z niemowlęciem. Nauka JM we wczesnym dzieciństwie, podobnie jak nauka gry na instrumencie, poprawia możliwości intelektualne dzieci. I tak 9-miesięczne dziecko miga do 75 znaków, podczas gdy niemigające dziecko rozumie jedynie proste słowa . Dla wielu ludzi decydującym powodem do nauczenia się JM jest fakt, że to piękny sposób komunikowania się, który angażuje całego człowieka.

Ile czasu osoba słysząca musi się uczyć, aby porozumiewać się w języku migowym?
Kurs podstawowy powinien obejmować nie mniej niż 60 godzin. Z tym zastrzeżeniem, że podobnie jak przy nauce innych języków, kursant poświęca dodatkowy czas na ćwiczenia w domu – powtarza lekcje, uzupełnia słownictwo.

Czy język migowy jest międzynarodowy?
Nie. Jest wiele języków, co kraj to język. Na przykład w Polsce mamy Polski Język Migowy (PJM), w Stanach Zjednoczonych obowiązuje American Sign Language (ASL), a w Wielkiej Brytanii British Sign Language (BSL). A do tego, jak w każdym języku istnieją w nim regionalizmy.

Co sprawia największą trudność w nauce JM?
Największą trudnością jest chyba to, że JM jest językiem rozwojowym, co oznacza, że można w różny sposób przekazać tę samą treść. Dla porównania, w języku polskim można powiedzieć „jeśli”, a można też „jeżeli”, a w określonym kontekście „o ile” albo „pod warunkiem, że”. Przykład: „Jeśli będzie ładna pogoda pójdziemy na spacer” lub „Pójdziemy na spacer pod warunkiem, że będzie ładna pogoda.”
Na początku nauki, kiedy ręce nie są jeszcze wyćwiczone, mogą trochę boleć. Przy pokazywaniu mogą mylić się ręce, no i oczywiście znaki. Dlatego szczególnie w czasie nauki trzeba dbać o czystość pokazywanych znaków.

Jak bez znajomości migowego można porozumieć się z osobami niesłyszącymi?
Mitem jest powszechna opinia mówiąca, że z osobą głuchą można porozumiewać się dzięki pisaniu na kartce. Może to być jedna z form wspierających komunikację, ale w żadnym wypadku nie może jej zastąpić. Kolejnym elementem, który często stosują głusi, jest czytanie z ruchu ust, ale jak trudna i zawodna jest to sztuka, możemy przekonać się, ściszając dźwięk w telewizorze podczas oglądania serwisu informacyjnego. Podobno Polak dogada się z każdym, jednak jeżeli chcemy porozumiewać się z osobami niesłyszącymi, musimy nauczyć się ich języka.

W jaki sposób niedawno uchwalona „Ustawa o języku migowym i innych środkach komunikowania się” (obowiązek zapewnienia tłumacza w urzędach) wpłynie na popularność języka migowego?
Myślę, że zainteresowanie tym językiem wzrośnie. Zacznijmy od bezpośredniego skutku samej ustawy. Osoby głuche i głuchonieme rzadko samodzielnie załatwiają swoje sprawy w urzędach. Do tej pory było niewiele instytucji, w których chociaż jedna osoba znałaby JM. Głusi musieli korzystać z pomocy rodziny, przyjaciół lub niezależnego tłumacza. Nie zapominajmy, że mówimy tu o grupie prawie pół miliona obywateli polskich, którzy nie mogą swobodnie poruszać się w rzeczywistości społecznej, administracyjnej i kulturowej. Dzięki nowej ustawie będą mogli porozumieć się z urzędnikiem państwowym i załatwiać samodzielnie swoje sprawy. To stwarza okazję, aby słyszący obywatel, który do tej pory rzadko spotykał osoby głuchonieme, dostrzegł potrzebę komunikowania się z nimi i chciał nauczyć się ich języka.

Jakie bariery trzeba było pokonać, aby słownik mógł powstać?
Ludzie-czas-technologia-pieniądze. Trzeba było znaleźć odpowiednich ludzi, wykwalifikowanych tłumaczy. Zorganizować studio nagrań – fachowy sprzęt i nowoczesne technologie. Wymagało to trochę czasu, więc i z nim trzeba było się ścigać.

Czy osoba, która pozna wszystkie znaki ze słownika na migam.pl, będzie w stanie komunikować się z osobą niesłyszącą?
Z nauką języka migowego jest tak, jak z nauką języka obcego – znajomość samych słówek nie wystarcza. Niewiele osób wie o tym, że naturalny język migowy ma inną składnię i gramatykę niż język polski. A jak wiadomo, żeby biegle posługiwać się danym językiem, trzeba nauczyć się myśleć w tym języku. Język migowy to najbardziej społeczny język świata. Kiedy w nim mówisz, musisz widzieć swojego rozmówcę, widzisz jego reakcje, współdzielisz emocje. Język migowy jest językiem przestrzennym, to znaczy, że mówiąca w nim osoba wykorzystuje do komunikacji przestrzeń wokół siebie. Kiedy powiesz do osoby niesłyszącej: „wpadnę do ciebie”, ona może zrozumieć, że upadniesz, ponieważ JM migowy nie jest językiem abstrakcyjnym.

Czy słownik będzie płatny?
Nie, pozostanie darmowy, taki jest nasz cel. Dlatego podejmujemy też inne działania, tzn. szkolimy, robimy tłumaczenia, ponieważ część z pozyskanych w ten sposób środków przeznaczamy na dalszy rozwój i utrzymanie słownika.

Gdzie można nauczyć się języka migowego poza migam.pl?
U nas Poza słownikiem i lekcjami, które udostępniamy na naszym portalu, prowadzimy również szkolenia. W lutym rusza cykl który organizujemy we współpracy z portalem publiczni.pl. Szkolenie jest skierowane do pracowników administracji państwowej, których obowiązuje ustawa, o której pisałam wyżej (http://publiczni.pl/kurs/). Organizujemy również szkolenia na zamówienie.
Najważniejszym celem naszych kursów jest nauczenie ludzi sprawnej komunikacji z osobami głuchoniemymi, niezależnie od tego, czy posługują się PJM czy SJM oraz innymi środkami wspomagającymi komunikowanie się. Tym co wyróżnia kursy migam.pl na tle innych dostępnych na rynku, jest to, że nasi kursanci nie tylko uczą się języka migowego z pełną dbałością o czystość pokazywanych znaków ale także poznają świat Głuchych, ich kulturę.
Na rynku są oczywiście inne instytucje szkolące, np. Towarzystwo Tłumaczy i Wykładowców Języka Migowego „GEST”, Instytut Doskonalenia Kadr Pedagogicznych „Edukacja”, Polski Związek Głuchych, Centra Kształcenia Zawodowego i inne.

Czy macie w planach inne inicjatywy na rzecz osób niesłyszących?
Tak, właśnie przygotowujemy bezpłatne szkolenia online dla domów dziecka. Trwają prace nad aplikacją wykorzystującą kamery Kinect do nauki języka migowego, tworzymy wersję słownika na iPhone i Android, opracowujemy podręcznik „Bobo migi – język migowy dla dzieci”. Planujemy zorganizowanie koncertu łączącego świat dźwięku ze światem ciszy. To niezwykłe połączenie można obejrzeć w teledysku zespołu Varius Manx. Na pewno jeszcze nieraz będzie o nas głośno.

Kiedy sprawna osoba wybiera się do restauracji, nie zastanawia się, czy wejście uniemożliwi jej stromy podjazd lub zbyt wąskie drzwi. Jest sobie w stanie z tym poradzić. Co ma w takiej sytuacji zrobić osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim, aby nie pocałować klamki lokalu, który nie jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych? Skorzystać z internetowej bazy Niepelnosprawnik.pl.

Wchodząc na stronę Niepełnosprawnika, można w łatwy sposób sprawdzić lokal, do którego się wybieramy – kino, teatr, urząd, sklep, basen, itp. Wystarczy wpisać, np. “restauracja” i można wyszukać obiekty, które zostały już sprawdzone przez organizatorów projektu. Przy nazwie każdego lokalu wyświetla się jego adres oraz etykieta z piktogramami. Dzięki nim dowiemy się, m.in. czy w danym obiekcie jest winda, toaleta przystosowana do osób niepełnosprawnych, szerokie drzwi wejściowe, urządzenia pomocnicze dla osób niedosłyszących, oznaczenia alfabetem Brailla a  przed obiektem parking z miejscami dla osób niepełnosprawnych.

Niepełnosprawnik ma też wersję zaawansowaną, przydatną zwłaszcza dla osób, które lubią mieć wszystko dobrze zaplanowane. W tym miejscu można wyszukać obiekty przy konkretnej ulicy, a także miejsca znajdujące się w odległości X kilometrów. Gdy wybierzemy się do restauracji, a na miejscu okaże się, że nie ma wolnych stolików, zawsze możemy sprawdzić, gdzie jest najbliższa dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych.

O Niepełnosprawniku chciałam napisać rok temu. Jednak projekt został wtedy zamknięty i pomysłodawcy musieli szukać sposobów sfinansowania tej inicjatywy. Na szczęście ruszył znowu i do końca tego roku planuje powiększyć się 5-krotnie. Aby plany można było wcielić w życie, potrzebni są wolontariusze, którzy dokładnie wymierzą obiekty użyteczności publicznej – m.in. szerokość drzwi, nachylenie podjazdu. Warunkiem jest ukończenie 18 lat, trochę wolnego czasu i chęć ułatwienia życia osobom niepełnosprawnym. Wszyscy chętni mogą się zgłaszać, wysyłając maila na adres: izabela.angielczyk@tus.org.pl

I dobiegł do 20.finału WOŚP. Na początku sam nie wiedział, czy się uda – zarówno przebiec te 250 km, w końcu dopiero zaczynał przygodę z bieganiem, jak i zebrać pieniądze na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. O wszystkim pisał na swoim blogu. Emocje po wielkim orkiestrowym wybuchu tylko co opadły, a Sebastian już myśli o kolejnej akcji.
Siepomaga: Ile dni biegłeś dla WOŚP-u?

Sebastian Doliński: Moją akcję rozpocząłem w połowie stycznia 2011 r. Byłem ciągle pod wrażeniem 19. Finału WOŚP w Luton. Mówiło się wtedy, że przydałoby się, aby Polacy włączali się w działalność charytatywną przez cały rok. Duży wpływ miała również działalność dobroczynna Brytyjczyków. To jeden z najbardziej zaangażowanych narodów Europy, jeżeli chodzi o wolontariat. Tak zrodził się pomysł, aby biegać i zbierać pieniądze dla WOŚP. Aby zrealizować ten cel, potrzebowałem narzędzi do wspierania mojej akcji. Tak trafiłem na stronę Siepomaga.pl. Dodatkowo, ściągnąłem aplikację na telefon, która mierzy pokonaną odległość i wyświetla ją na Google Maps. Ostatnie kilometry w ramach akcji przebiegłem 6 stycznia 2012 r.

SP: Akcja się zakończyła, Twoja puszka dla Wielkiej Orkiesty jest pełna. Co dalej – koniec z bieganiem?

SD: Wpływ biegania na moje życie miałem okazję zaobserwować dopiero po roku. Widzę, że dzięki bieganiu czuję się lepiej zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Jeżeli miałbym wyliczyć, jakie korzyści dało mi to bieganie, lista zawierałaby kilkadziesiąt pozycji. Jednak najważniejsza w mojej akcji była możliwość pomocy chorym dzieciom. Tak więc w tej chwili trudno mi sobie wyobrazić, abym z tych wszystkich fantastycznych korzyści miał zrezygnować. Będę biegał dalej, chociażby w ramach nowej akcji charytatywnej.

SP:  Zainspirował Cię poprzedni Finał WOŚP. W jaki sposób grałeś w tym roku dla Orkiestry?

SD: W tym roku, tak samo jak w poprzednim, Finał WOŚP spędziłem w Luton. Starałem się pomóc w jego organizacji. Finał udał się znakomicie. Przez cały dzień odbywały się aukcje i koncerty polskich zespołów, wolontariusze zbierali pieniądze. Naszym gościem specjalnym była brytyjska grupa New Groove Formation grająca muzykę ska. W tym roku było więcej ludzi na koncertach, co dobrze wróży na przyszły rok i kolejny Finał. Zdjęcia z Finału w Luton można obejrzeć w galerii.

SP: Jakie są rezultaty Twojej akcji? Każdy może zobaczyć stronę Twoje zbiórki biegowej. Ale to chyba nie jedyny efekt…

SD: W ramach akcji „Biegnę Dla WOŚP” przebiegłem 250 km i uzbierałem 321 zł na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Połączenie biegania z działalnością charytatywną przyniosło rezultaty, które przerosły moje oczekiwania. Z jednej strony byłem dużo bardziej zmotywowany do biegania przez cały rok, ponieważ publiczne ogłoszenie mojego celu wielokrotnie „wyciągnęło mnie za uszy” z domu. Zaskoczeniem była również ofiarność Brytyjczyków, którzy pośpieszyli z wpłatami. Jak widać, taka forma sponsorowanej dobroczynności jest od dawna mocno zakorzeniona na Wyspach.

Trudno nie docenić również aspektu edukacyjnego. Swoją akcją zainteresowałem co najmniej kilka osób, które rozpoczęły bieganie lub inny sport. Część z nich zadeklarowała chęć udziału w kolejnej akcji charytatywnej „1500 Dla WOŚP”.

Kolejna sprawa to zdrowie. Po roku biegania czuję się zdrowszy. Nigdy wcześniej nie biegałem, ani profesjonalnie, ani amatorsko. W moim przypadku chodziło bardziej o spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Przed samą akcją biegałem przez kilka miesięcy – raz, dwa razy w tygodniu. Kiedy przychodził czas jesienno-zimowy, zdarzały mi się przeziębienia. Od roku ani razu nie chorowałem. Widzę, że bieganie to znakomity sposób na podwyższenie odporności organizmu oraz spalenie dodatkowych kalorii.

Obiecałem również, że jeżeli uda mi się zrealizować cel, tzn. uzbierać 250 zł na WOŚP, to z własnej kieszeni dodam drugie tyle. Zrobiłem to, oczywiście, tak jak obiecałem, podczas Finału w Luton.

SP: Pod koniec akcji przebiegłeś już 250 kilometrów, a puszka nie była jeszcze pełna. Jak udało Ci się uzbierać brakującą kwotę?

SD: Stało się to głównie dzięki moim przyjaciołom z firmy Erapa UK z siedzibą w Luton, która zajmuje się systemami pakowania. To dzięki ich ofiarności uzbierałem 51 funtów i tym samym zrealizowałem swój cel. Dziękuję również pozostałym darczyńcom, którzy wpłacali pieniądze za pomocą serwisu Siepomaga.pl

SP: Będziesz kontynuował biegową działalność charytatywną?
Wspólnie z kilkoma osobami planujemy przeprowadzić akcję “1500 Dla WOŚP”. Chcemy pokonać 1500 km (przybliżona odległość pomiędzy Polska i Wielką Brytanią) oraz uzbierać na następny Finał 1500 zł. Nasza zbiórka już jest na Siepomaga. Zachęcam wszystkie osoby, które chcą przez cały rok wspierać Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, do wzięcia udziału w naszej akcji. Jeżeli uprawiasz jakiś sport, spacerujesz z dzieckiem, wyprowadzasz psa, chodzisz piechotą do pracy i posiadasz w telefonie aplikację, którą możesz mierzyć pokonaną odległość, to gorąco zapraszam do aktywnego zbierania pieniędzy na rzecz WOŚP.

_______________________
I na koniec podziękowania:
Przez serwis Siepomaga.pl dziękuję moim przyjaciołom z firmy Erapa UK z siedzibą w Luton, która zajmuje się systemami pakowania. To dzięki ich ofiarności uzbierałem 51 funtów i tym samym zrealizowałem swój cel 250 zł. Dziękuję również pozostałym darczyńcom, którzy wpłacili pieniądze. Serwis Siepomaga.pl to znakomite miejsce do zbierania pieniędzy na sprawdzone cele charytatywne.
Kolejne podziękowania należą się Tygodnikowi Wizjer oraz jego internetowemu wydaniu www.Wizjer.co.uk za całoroczny patronat medialny. Dziękuję również mojej żonie Kasi i córce Julii za aktywny udział w zbieraniu funduszy.

Zdjęcia: 1

I to nie byle jaką górę – chcą zdobyć najwyższy szczyt wyspy Spitsbergen – NEWTONTOPPEN  (1713 m n.p.m.). Zaczęło się od marzenia Doroty, które okazało się ciekawym wyzwaniem dla Agnieszki i odważnym krokiem dla Ani, która nie ma doświadczenia we wspinaczce w tak srogich zimowych warunkach. Kasię, ostatnią uczestniczkę wyprawy, przyciągnęła chęć przygody, która może okazać się życiową.

Do wyprawy panie przygotowują się od kilku miesięcy. Biegają, by nie zabrakło tchu przy podejściach, uczą się strzelać, bo ten arktyczny zakątek słynie z groźnych niedźwiedzi polarnych, które mogą zaatakować. A ostatnio także wcinają pączki i inne słodkości, by przybrać na wadze. Nie należą do postawnych kobiet, więc kilka kilogramów więcej przyda się podczas mrozów dochodzących do -40 stopni Celsjusza. Tym bardziej, że załoga w międzyczasie skurczyła się o 2 uczestniczki, które musiały zrezygnować z wyprawy. Na szczęście do Agnieszki i Kasi dołączyła Ewa – kobieta tysiąca pomysłów, spragniona wrażeń, pełna wiary w to, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Dokąd właściwie wybierają się dziewczyny? Spitsbergen jest największą wyspą Norwegii leżącą na Morzu Arktycznym. Chcą zdobyć jej największy szczyt – Newtontoppen. Nie jest może największym wyzwaniem jako góra – mierzy 1713 m. n.p.m.- jednak surowe warunki i siarczysty mróz sprawiają, że zdobycie szczytu to nie lada wyzwanie. Tym bardziej, że Arktyka to niezbyt popularne miejsce wypraw kobiet, a pierwszymi Polkami będzie właśnie ta trójka. Na trasę ruszą 15 marca br. W 21 dni planują przejść 300 km przez lodową pustkę.

Newtontoppen to tylko jeden ze szczytów tej wyprawy. Drugim jest pomoc 35-letniemu Jankowi, który urodził się z dziecięcym porażeniem mózgowym. Codziennie walczy z ogromnym bólem, któremu towarzyszą bolesne przykurcze rąk i nóg, trudności w oddychaniu spowodowane deformacją klatki piersiowej. Janek samodzielnie nie wykonuje żadnych czynności, a rodzice ze względu na swój wiek mają coraz mniej sił, by opiekować się synem. Przez całe życie nie był na żadnym obozie rehabilitacyjnym, dlatego też pomoc ze strony Agnieszki, Kasi i Ewy będzie nieoceniona, ponieważ pozwoli opłacić zajęcia z rehabilitantem.

Agnieszka: Zdajemy sobie sprawę, jak trudno jest realizować marzenia, zarówno przyziemne, egzystencjalne, podróżnicze, sportowe czy artystyczne. Ale najważniejsze to mieć marzenia i dążyć do ich realizacji. Naszym marzeniem jest zdobyć najwyższy szczyt Spitsbergenu, a marzeniem Janka jest poprawia stanu, w jakim się znajduje. Często zastanawiamy się, czyje marzenie jest trudniejsze do zrealizowania – nasze czy Janka?
Mamy nadzieję, że uda nam się zebrać odpowiednią kwotę, choć jak na razie nie wygląda to tak optymistycznie jak zakładałam.

Agnieszka od trzech lat jestem wolontariuszem w Fundacji Ducha w Toruniu, gdzie prowadzi zajęcia ze wspinaczki dla dzieci – podopiecznych Fundacji. – Miałam duży problem żeby zdecydować się na pomoc dla Janka, wiedząc, że dzieci z którymi się spotykam, też są w trudnej sytuacji. Jednak sytuacja, w jakiej znajduje się Janek, jest diametralnie różna od tej, w której znajdują się “moi podopieczni” i mam świadomość, że im, z racji na to że są jeszcze dziećmi, łatwiej będzie pozyskać środki na rehabilitację. 35-letniemu mężczyźnie już tak łatwo nie będzie, czego efekty, niestety, widzimy podczas naszej zbiórki.

Jeśli ktoś z Was marzy o własnym szczycie, ten dla Janka jest całkiem możliwy do osiągnięcia. Potrzebne jest 6 000 zł, więc to może być Twój pierwszy 6-tysięcznik

Już trzeci raz Siepomaga gra razem z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. W tym roku jest co świętować, bo Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy gra już po raz dwudziesty. Z tej okazji przygotowaliśmy dla naszych Pomagaczy kilka niespodzianek, tak aby wszyscy z Was poczuli magię tego dnia. 

Gramy z pompą! Zdrowa mama, zdrowy wcześniak, zdrowe dziecko, czyli na zakup najnowocześniejszych urządzeń dla ratowania życia wcześniaków oraz pomp insulinowych dla kobiet ciężarnych z cukrzycą – taki jest cel niedzielnego grania Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Siepomaga gra już od kliku dni na rzecz nadchodzącego 20. Finał WOŚP. Specjalnie na tą okazję przygotowaliśmy kilka niespodzianek, w tym: specjalną wizualizację celu, avatary dla Pomagaczy bez swoich zdjęć oraz wirtualne puszki w zbiórkach na rzecz 20. Finału WOŚP.

W tym roku razem z nami pomagają znowu firmy, banki i portale internetowe, m. in.: mBank, BZ WBK, PNB Paribas, Idea Bank, Kompania Piwowarska, Szafa.pl, Grono.net, Goldenline.pl. Futbolowo.pl i inni. Oprócz zbiórek, będziecie mogli zobaczyć nasze banery na różnych serwisach – wypatrujcie dzielnie w nadchodzącą niedzielę!

A co Ty możesz zrobić dla WOŚP-u?

1. Założyć własną zbiórkę. Nie chodzi o zbieranie kokosów, może być symboliczna. Rozsyłając adres zbiórki do znajomych, udostępniając na FB, nk, umożliwiasz im wsparcie WOŚP-u. A oni mogą przesyłać dalej i zanim się obejrzysz puszka się zapełni. A wszyscy uczestnicy zbiórki otrzymają po jej zakończeniu podziękowania na maila. Jak założyć zbiórkę?

- zaloguj się na Siepomaga (jeśli jesteś już Pomagaczem), albo zarejestruj się jako Pomagacz

- kliknij w <<LINK>> i załóż swoją zbiórkę. Określ czas trwania i kwotę, którą chcesz zebrać. Oczywiście nie ma obowiązku zebrania całej kwoty.

- prześlij link do znajomych, zachęcając ich do wrzucenia kilku złotych od siebie do puszki.

2. Zamieścić baner na swojej stronie www.

Dodatkowo, specjalnie dla was przygotowaliśmy banery, które możecie wykorzystać do promowania swoich zbiórek oraz samego Finału na Waszych stronach i forach. Aby zobaczyć wymiar baneru, należy najechać na niego myszką, następnie kliknąć – baner otworzy się na nowej stronie. Dalej trzeba kliknąć prawym klawiszem myszki na grafikę i wybrać opcję “Zapisz jako”. Dodając baner na swoją stronę nie zapomnijcie dodać link do Waszej zbiórki lub ogólnej zbiórki WOŚP-u (http://www.siepomaga.pl/20final).

Pomagacze korzystający z usług AdTaily mogą dodać baner bezpośrednio ze strony kampanii społecznych AdTaily.pl.

Mamy nadzieję, że w tym roku razem z Wami uda nam się ponownie rozgrzać WOŚP-owską puszkę do czerwoności i wspólnie pobijemy kolejne rekordy pomagania. 

Sie ma i do zobaczenia na 20. Finale!

Zespół Siepomaga

W najbliższą niedzielę po raz 20-ty zagra Wielka Orkiestra Świątecznej Pomoc. Co roku jest to niewyobrażalny zryw dobroczynności wśród Polaków. A my przy okazji zastanowiliśmy się, jak to jest z naszą chęcią pomagania? Wspólnie z serwisem badawczym StudentsWatch.pl przeprowadziliśmy badanie i dzielimy się pierwszymi wynikami.

W badaniu wzięło udział 2000 respondentów, z czego 1522 (76,1 %) zadeklarowało pomoc potrzebującym w minionym roku. Wśród form pomocy zdecydowanie najpopularniejsza jest pomoc finansowa, ale zaraz za nią znajdują się: pomoc pozafinansowa (np. przekazywanie darów rzeczowych potrzebującym), propagowanie akcji charytatywnych w serwisach społecznościowych oraz wolontariat.

1017 respondentów przyznało, że w minionym roku pomagali finansowo potrzebującym, przeważnie przez wysyłanie SMS-ów charytatywnych, następnie przekazywanie pieniędzy, zakup specjalnych produktów oraz przekazanie 1% podatku. Najmniej osób śledzi aukcje internetowe, z których dochód przeznaczony jest dla potrzebujących.

Już niedługo dalsza cześć wniosków płynących z naszego wspólnego raportu z portalem StudentsWatch.pl, a tymczasem opowiedzcie nam, jak Wy będzie pomagać w nadchodzącym Finale WOŚP?

Zdjęcie: sitepoint.com