Zdjęcie powyżej to nie fotomontaż. Pierwszy etap protezowania jest już za Panem Norbertem. Może poruszać się na nowej nodze, w towarzystwie kul. Ciągle walczy z chorobą, a wielu z Pomagaczy razem z nim.

Mówi się, że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie. Prawdziwie dobrych ludzi też, ponieważ ogromnym wsparciem w trudnych chwilach jest bezinteresowna pomoc, za którą często nie można podziękować bezpośrednio. Wielu Pomagaczy woli pomagać anonimowo, pozostawiając po sobie jedynie ślad w postaci wpłaty i szczerych słów wsparcia.

Jednak Pan Norbert nadal musi zmagać się z nowotworem (mięsak kościopochodny). Obecnie przebywa w Klinice Onkologii w Warszawie, gdzie przechodzi chemioterapię. Jeśli chemia zadziała, czeka go  poważna operacja płuc, od której zależy jego życie.  - Ciężko wyrokować, co dalej będzie, bo różnie może być w przypadku tej choroby, ale walczymy dalej i jesteśmy pełni nadziei. – powiedziała żona Pana Norberta.

Drugi etap protezowania zależy od stanu zdrowia Pana Norberta oraz od spadku obwodu uda. Nie można przewidzieć, kiedy to nastąpi. Wierzymy, że nastąpi niedługo, a z nami wszystkie osoby, które wciąż wspierają zbiórkę pieniędzy na protezę.

Od bitwy pod Maratonem minęło 2500 lat. Ateńczycy zaprosili wtedy Spartan do wspólnej walki przeciwko Persom. Niestety, Spartanie spóźnili się i mogli już tylko podziwiać pobojowisko. W zeszłym roku Spartanie powstali, żeby tym razem na czas zdążyć z pomocą i żeby stało się to regułą.

Jest ich 40 (w tym kilka kobiet!), ale cały czas w ich szeregi wstępują nowi wojownicy. Są wśród nich inżynierowie, prawnicy, menadżerowie i emeryci. Wszyscy są jednak doświadczonymi biegaczami. Dlatego w najbliższą niedzielę, 15 kwietnia, po raz kolejny wzbudzą zdziwienie i podziw kibiców Maratonu Łódź Dbam o Zdrowie. W zbrojach i adidasach pokonają kilometry, zostawiając ślady swojej niezwykłej misji – pomocy Magdzie chorującej na rzadką chorobę genetyczną, zwaną zespołem Wolfrana.

Po raz pierwszy Spartanie pobiegli w 33. Maratonie Warszawskim. Zebrali 16.000 zł na leczenie dzieci. Wśród biegaczy jest wielu ojców, którzy mają niepełnosprawne potomstwo, dlatego doskonale wiedzą, że żadna tarcza nie jest w stanie uchronić przed chorobą. Znają też skalę trudności w pozyskaniu środków na rehabilitację, dlatego zorganizowali zbiórkę pieniędzy na aparat słuchowy i insulinę dla Magdy.

Skąd się wziął pomysł na nietypowe pomaganie? Opowiada Robert Karpiński, Spartanin.

SP: Kto wpadł na pomysł ruchu Spartanie Dzieciom?

R.K: Założycielem jest Michał Leśniewski. Michał to znana postać w biegowym światku, gdyż biegał w zawodach biegowych przebrany np. za Rzymianina, Adama Małysza, Huzara, anioła. Michał jest ojcem niepełnosprawnej Oli.

SP: Jest tyle sportów, w których można się wykazać zespołowo. Dlaczego wybraliście akurat bieganie?

Spartanie to grupa ludzi biegających amatorsko. Okazuje się, że dla niektórych biegaczy samo bieganie jest niewystarczające, gdyż wiele kilometrów już pokonał, wiele „życiówek” ustanowił. W głowach rodzi się chęć zrobienia czegoś więcej. Dla nas jest to bieganie po to, aby pomóc innym. Takimi właśnie ludźmi – biegaczami, z sercem po właściwej stronie, są Spartanie. Często potem pytano się nas, czy biegliśmy cały dystans maratoński, czy może był to rodzaj sztafety…Odpowiedź jest zawsze ta sama. Wszyscy przebiegliśmy cały dystans w czasie 5 godzin.

SP: Bieganie w zbroi zapewne nie jest ani lekkie, ani wygodne…

Każdy nasz bieg w imprezie biegowej jest dużym przeżyciem. Sam bieg w stroju spartańskim to spory wysiłek fizyczny. Głowa w hełmie jest wiecznie oblana potem, a ręce czasami omdlewają od noszenia tarczy i włóczni . Jako grupa przyjęliśmy jednak zasadę, że trzymamy się razem i nie zostawiamy kolegów na trasie. Tak też zamierzamy zrobić ma Maratonie w Łodzi.

SP: Jesteście zjawiskowi, nie można ominąć Was w tłumie. Jak ludzie reagują na Wasz widok?

Ludzie biegnący obok nas lub też obserwujący nas z boku BARDZO pozytywnie się odnoszą do nas i do naszej akcji. Na Półmaratonie Warszawskim, gdy wchodziliśmy na start, tłum biegaczy głośno klaskał i robił nam miejsce do przejścia. Było to dla nas bardzo wzruszające przeżycie. Przeżycie, którego chyba nikt z nas nie zapomni do końca życia. Dziękujemy. Po samym biegu otrzymujemy mnóstwo pozytywnych komentarzy, a co najważniejsze, do ludzi trafia to, co chcieliśmy przekazać. Tylko możemy podziękować za wpłaty, czasami wręcz astronomicznych kwot.

SP: Czy zdarzyły się Wam jakieś zabawne sytuacje podczas biegu?

Jak każda grupa osób w czasie biegu mamy różne sytuacje. Czasami komiczne, czasami nie. Już chyba standardem jest „rozpadające”/rozwiazujące się ubranie u niektórych Spartan – i to w najmniej oczekiwanym momencie… Mnie osobiście udało się zderzyć ze znakiem drogowym, którego nie zauważyłem w założonym hełmie

SP: Jakie jest największe marzenie Spartan jako Pomagaczy?

Naszym wielkim marzeniem jest 300 Spartan w naszej grupie !!! Najważniejsze jest jednak to, żeby ludzie kojarzyli nas z realną pomocą dla potrzebujących, a nie tylko z „przebierańcami”.

__________
Każdy może zostać Spartaninem i przyłączyć się do akcji. A odważni mogą podczas kolejnego biegu założyć zbroję i śpieszyć z pomocą dla dzieci. Do tej pory Spartanie zawsze zdążali na czas. Jak będzie tym razem? Okaże się w najbliższą niedzielę w Łodzi.

1 kwietnia w chłodny, niedzielny poranek zgromadzili się w wybornych nastrojach i sportowym duchu. Kto? Dziesięciu Wolontariuszy – maratończyków z Kompanii Piwowarskiej: Maciej, Grzegorz, Szymon, Janusz, Bartosz, Tomasz, Marek, Jacek, Bartosz i Marek.W tym samym czasie, w berlińskim półmaratonie wziął udział inny pracownik KP – Radek, który podobnie jak bohaterska 10-tka z Poznania, miał na sobie koszulkę w barwach wolontariatu KP.

Mimo trudności związanych z pogodą, cel został osiągnięty. Wszyscy pokonali dystans półmaratonu, a część biegaczy pokonała swoją „życiówkę”. „To był jeden z lepszych moich biegów, równe tempo od początku do końca, miałem jeszcze siłę by przyspieszyć; wstyd się przyznać, ale kryzysu nie było.” – powiedział nam na mecie jeden z biegaczy z KP, Grzegorz. Inni biegacze wystartowali podczas półmaratonu po raz pierwszy: „Spełniło się marzenie, żeby dobiec, udało się! Piękna pogoda, słonecznie. Miałem dwa cele, żeby dobiec, a drugi żeby „złamać” 2 godziny. Udało się mój czas to 1 godzina 52 minuty, jestem przeszczęśliwy” – wyznał Szymon, chwilę po złapaniu oddechu na mecie.

Bieg ten był wyjątkowy także z innego powodu. Oprócz promocji sportowego stylu życia łączy w sobie cel charytatywny, promując tym samym idee wolontariatu i dobroczynności. Wolontariusze – maratończycy swój bieg, pot i trud dedykowali Norbertowi, którego wspieramy, zbierając wspólnie pieniądze na protezę nogi, która została mu amputowana w wyniku choroby nowotworowej.

Po co pracownicy Kompanii angażują się w akcje charytatywne? – spytaliśmy Roba Priday’a prezesa Kompanii Piwowarskiej. – „W KP bardzo poważnie traktujemy rolę jaką odgrywamy w szeroko pojętym środowisku i społeczności. Ważne jest, iż poprzez nasz wkład na rzecz społeczności, w których działamy, staramy się podnosić standardy życiowe wszystkich, którzy do nich należą.”

Do zbiórki mógł dołączyć może się każdy za pośrednictwem strony: http://www.siepomaga.pl/r/kp-polmaraton2012

„W czasie kryzysu myślałem, że biegnę dla Norberta. Norbert chciałby pewnie tu być z nami, ale nie może. Jeżeli człowiek ma kryzys myśli osobach w potrzebie i jakoś siły same wracają! Bierzmy się wszyscy dobiegania, bo naprawdę warto.” – podkreślił z entuzjazmem Szymon.

Bieg szczęśliwie, bez kontuzji zakończony. A przy okazji wolontariusze KP zebralii 2.260 złotych na protezę dla Norberta. Wpłacali nie tylko uczestnicy Półmaratonu, ale też znajomi z pracy, którzy z różnych powodów pobiec nie mogli, ale chcieli docenić wysiłek biegaczy włożony w pomoc potrzebującym. – „Gdy kogoś dotyka zły los, bardzo naturalnym i ludzkim odruchem jest chęć niesienia pomocy – tym bardziej jeżeli jest to osoba nam znana, kolega czy koleżanka z pracy albo ktoś z ich rodziny. Wówczas tym bardziej chcemy pomóc!  Niestety z różnych względów nie zawsze możemy się czynnie zaangażować w tę pomoc – nie każdy jest w stanie przebiec maraton czy zdobyć najwyższy szczyt – jednak to nie oznacza, że nie chce pomagać.” – tłumaczy jedna z Anonimowych Pomagaczek.

Wszystkim biegaczom i osobom wspierającym dziękujemy! Żona Pana Norberta nie ukrywała radości i wzruszenia – “Chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować za okazaną pomoc, za każdą złotówkę, za każde słowo otuchy, za każdą kroplę potu …Brak nam słów aby wyrazić naszą wdzięczność.”

Do zobaczenia na starcie maratonu w październiku!

Kampanie 1% trwające od początku roku powoli zbliżają się ku końcowi. Za kilka miesięcy organizacje pozarządowe będą mogły zbierać plony i oceniać, czy 1-procentowe “żniwa” były udane. Na wnioski będą miały kilka miesięcy…aż do kolejnej kampanii. Jednak kalendarz organizacji pozarządowych nie zamyka się w okresie składania deklaracji podatkowych. Jak pozyskiwać fundusze na działalność organizacji przez cały rok? Odpowiedzą specjaliści fundraiserzy podczas Szóstej Międzynarodowej Konferencji Fundraisingu w Polsce, która odbędzie się w dniach 9-10 maja w Warszawie w Pałacu Lubomirskich (siedziba BCC).

Tegoroczny temat Konferencji to: “Fundraising w Polsce – jak to zrobić?” Priorytetem będzie zdobycie przez fundraiserów i przedstawicieli organizacji pozarządowych praktycznej wiedzy i umiejętności profesjonalnego oraz etycznego pozyskiwania i wydatkowania funduszy. Wykładowcy skupią się na przedstawieniu polityki CSR i jej oddziaływania społecznego oraz budowaniu relacji fundraisera z biznesem.  Wydarzeniu towarzyszy “Konkurs na najlepszą kampanię fundraisingową”, gdzie głównym kryterium będzie wpływ społeczny kampanii i liczba beneficjentów.

Podstawą programu Konferencji będą warsztaty kompetencji wspierające fundraiserów z zakresu komunikacji, rozwoju osobistego, planowania i zarządzania. Osoby zajmujące się pozyskiwaniem funduszy otrzymają odpowiedzi na nurtujące pytania, m.in. jak przeprowadzić kampanię mailową, jak pozyskać media do współpracy, jak budować wizerunek organizacji, jak stworzyć stronę internetową.

Pod okiem specjalistów z całego świata uczestnicy Konferencji będą uczyć się przygotowywania i realizacji strategii fundraisingowych. Gościem specjalnym Konferencji będzie Pani Paulette Maehara z USA – wieloletnia Prezes i Dyrektor Generalny Association of Fundraising Professionals, które uznawane jest za lidera etycznego fundraisingu oraz zarządzania organizacjami pożytku publicznego.

Konferencja to dwa dni szkoleń, ale też możliwość rozmów na temat kondycji Trzeciego Sektora i kierunku rozwoju. Podczas spotkań odbędzie się już tradycyjnie Konkurs Janosika, którego uczestnicy w ciągu 1 minuty spróbują przekonać osoby zgromadzone na widowni, by przekazali mu swoje pieniądze. To świetny trening przed rozpoczęciem działań fundraisingowych w organizacji, a także możliwość pokazania swojej charyzmy.

Patronowaliśmy poprzednim edycjom Konferencji, dlatego szczerze zachęcamy wszystkich chętnych do udziału. Szczegóły znajdują się na stronie  www.konferencja6.fundraising.org.pl

Koszt 2-dniowej Konferencji wynosi 800 zł lub 600 zł dla Członków PSF. Formularz zgłoszeniowy jest dostępny na tutaj.

W związku ze zbliżającymi się wielkimi krokami Świętami Wielkanocy, chcielibyśmy podzielić się z Wami przepisami na niecodzienne specjały, przesłanymi do nas przez podopiecznych Stowarzyszenia mali bracia Ubogich, którzy w tym roku dzięki inicjatywie organizacji nie spędzą tych Świąt samotnie.

Pan Mikołaj, przez ponad 30 lat był leśnikiem. Zawsze wspólnie z żoną przygotowywał potrawy na wielkanocny stół. W swoim bogatym zbiorze przepisów ma wiele takich, które do tej pory były zarezerwowane wyłącznie dla świątecznych gości. Tajemnicę jednego z nich Pan Mikołaj odkryłspecjalnie dla nas.

 Klikij, aby pobrać przepis Pana Mikołaja na Wielkanocną Ćwikłę>>

Pani Janina, zawsze najmilej wspomina przygotowania przedświąteczne. Gwar, śmiech i zapachy unoszących się po całym domu ciast i aromatycznych dań co roku przypominają jej najpiękniejsze chwile spędzone w domu z rodziną.  W swoim specjalnym kuferku posiada 12 tomów różnych przepisów, gromadzonych pieczołowicie przez lata. Najbliższe jej sercu są te związane właśnie ze Świętami Wielkanocy. Jednym z nich Pani Janina chciała podzielić się również z nami.

 Kliknij, aby pobrać przepis Pani Janiny na Babę Wielkanocną >>

Zachęcamy wszystkich do spróbowania swoich sił i możliwości podczas świątecznych przygotowań i przypominamy, że na Siepomaga.pl trwa cel – Święta, Święta, dzięki któremu podopieczni Stowarzyszenia mali bracia Ubogich, tacy jak Pani Janina i Pan Mikołaj, będą mogli spędzić Wielkanoc wspólnie z innymi samotnymi i starszymi osobami oraz wolontariuszami organizacji.

Pomagać, jak i śpiewać, każdy może. Zwłaszcza, kiedy w pasji nie brak tej cienkiej nici, jaką jest bezinteresowna pomoc. Koncerty charytatywne to już codzienność, zarówno te wielkie, gromadzące tłumy, jak i te w najmniejszych zakątkach Polski, których publiczność zna się zza sąsiedzkiego płotu.

Ewa Kieryk, która po wypadku pod kołami pociągu potrzebuje drogich protez, momentalnie poruszyła lawinę dobroci. Kto tylko usłyszał jej historię, starał się pomóc, zarówno w ten najprostszy sposób – wpłacając kilka złotych, jak i ten bardziej angażujący – mówiąc innym o tej radosnej dziewczynie z Bierutowa, która nie traci nadziei, że wkrótce zrobi pierwsze samodzielne kroki.

W zbiórce pieniędzy dla Ewy prym wiodą kibice. W komentarzach do wpłat często pojawia się skrót YNWA (You’ll Never Walk Alone), od pierwszych liter hymnu klubu piłkarskiego Liverpool FC, którego fanką jest Ewa. Kibicom w pomaganiu depczą po piętach muzycy. Niektórzy nawet nie znają Ewy, a w porywie serca organizują koncerty. Tak było w przypadku Brudnych Dzieci Sida i Waćpana P., którzy zagrali w Poznaniu. Koledzy ze szkoły Ewy zorganizowali koncert w Bibliotece w Oleśnicy, kilka dni temu kolejny koncert odbył się w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu.

Poza koncertami specjalnie dla Ewy zostały skomponowane dwie piosenki. Kilka dni po wypadku Mietek Góra napisał Ewie wiersz. Ten wiersz trafił do Jarka Stańka, który napisał muzykę i nakręcił teledysk.

W nieco innym klimacie jest druga piosenka dla Ewy pt. “Trzymaj się Ewa”.

Która piosenka bardziej przypadła Wam do gustu?

Już jutro 31 marca o 20:30 rozpocznie się tradycyjna już akcja WWF – Godzina dla Ziemi. Punktem kulminacyjnym będzie zgaszenie świateł w znanych obiektach, instytucjach i zabytkach na całym świecie.Każdy z nas może przyłączyć się do akcji i wyłączyć światło w swoich czterech kątach, aby przez 60 minut pomyśleć o przyszłości Planety – naszego wspólnego dobra.

Sobotni wieczór przy świecach? Godzina dla Ziemi może być świetnym pretekstem. Pomysłów na spędzenie godziny w ciemnościach jest mnóstwo, można przebierać w najciekawszych. W zeszłym roku Kinga Rusin proponowała, by w tym czasie zagrać w butelkę. W tym roku podniosła poprzeczkę – obiecuje zgasić światła na Stadionie Narodowym, jeśli zbierze się odpowiednia ilość uczestników akcji. Licznik osób, które zadeklarowały, że poświęcą godzinę dla Ziemi i zgaszą światło, znajduje się na stronie http://www.wwf.pl/godzinadlaziemi/

Aby jak najwięcej osób zainteresować akcją, celebryci podjęli się wyzwań, które obiecują zrealizować, gdy licznik przekroczy wybraną przez nich ilość uczestników. Zespół Zakopower zobowiązał się przekazać wejściówki na koncert, gdy do akcji przyłączy się 5.000 osób. Obecnie licznik pokazuje ponad 18.000 osób, dzięki którym kolejne dwa wyzwania zostaną zrealizowane – Michał Piróg wytatuuje sobie drzewo na plecach (w podziękowaniu za 7.500 uczestników), a jeden z Domów Dziecka otrzyma z rąk Borysa Szyca sprzęt AGD (za 10.000 osób). Do jutra licznik będzie zliczał kolejnych fanów akcji. Jeśli przekroczy 30.000 osób, Kinga Rusin wyłączy światła na Stadionie Narodowym.

Godzina dla Ziemi ma wymiar symboliczny. W ciągu godziny nie uratujemy środowiska ani nie zahamujemy tempa degradacji planety. Akcja ma uświadomić, że jesteśmy odpowiedzialni za Ziemię i każdego dnia powinniśmy o nią dbać. W ramach inicjatywy WWF podjęto szereg działań, które mają uwrażliwić ludzi na konsekwencje obojętności na najważniejsze zagrożenia, takie jak globalne ocieplenie, wylesianie, brak wody, nadmierna ilość odpadów czy elektrośmieci. O tym, jak im przeciwdziałać, można przeczytać w mini-poradniku “Jak dbać o ziemię?”

Jak przyłączyć się do akcji?

1. Wejdź na stronę akcji

2. Obiecaj, że weźmiesz udział w akcji. W tym celu wypełnij formularz lub zarejestruj się przez Facebooka. Deklaracja ma na celu pokazanie orientacyjnej liczby osób, które przyłączą się do akcji. Ciężko byłoby zliczyć uczestników w inny sposób.

3. W najbliższą sobotę o 20:30 zgaś światło na 60 minut. W tym czasie pomyśl, jak możesz zmienić swoje nawyki, aby Ziemia służyła swoimi zasobami następnym pokoleniom.

Do dzieła, Planeta liczy na Ciebie!

Jestem ogromnie podekscytowana, ponieważ wybieram się razem z rodzicami do babci na święta Wielkanocne do Łowicza. W maju skończę 6 lat i nigdy nie widziałam jeszcze prawdziwego, wielkiego stołu wielkanocnego i zjazdu rodzinnego w pierwszy dzień na wielkanocne śniadanie.

Zaraz po przyjeździe do Łowicza babcia wręcza mi wielki koszyk z pisankami ręcznie malowanymi i innymi pokarmami do poświęcenia. Idę z rodzicami do kościoła stojącego na rynku i zwanego Farą. Na wielkim stole już stoi wiele koszyków i ksiądz przychodzi je poświęcić, tak samo jak się to dzieje i w czasach obecnych, ale to, co następuje już po powrocie do domu babci, pozostaje w mojej pamięci aż do dziś.

Na środku pokoju zastajemy olbrzymi stół zastawiony bogato różnymi przysmakami świątecznymi. Naczelne miejsce zajmuje wielka szynka ozdobiona barwinkiem, taka aromatyczna i pięknie różowa w przekroju. Obok wysoko sięgające pęta kiełbas, również pięknie pachnące. W koszu pisanki obok kosza chrzan przez babcię doprawiony i ćwikła. W drugim końcu stołu wielkie baby polewane czekoladą i z gałązką barwinku na szczycie. Obok kilka mazurków z polewami w różnych kolorach i rozmaitymi przybraniami. Na desce przykryty ściereczką własnego wypieku chleb. Ten pachnący i ciekawy stół czeka na jutrzejsze śniadanie i gości, którzy od rana zaczną się pojawiać.

Skoro świt zostaję obudzona. Idziemy na Rezurekcję do Fary – głównego kościoła w Łowiczu. Przed kościołem tłumy ludzi ubranych w kolorowe stroje ludowe tzw. “wełniaki łowickie”. Ja czekam na procesję bo wiem, że zaczną walić w czarne bębny, będą wielkanocne śpiewy i z chorągwiami obejdziemy kościół.

Zmęczeni i głodni wracamy do domu babci a tam już czeka wuj ksiądz, który poświęci wielkanocny stół i koło stołu czkający dalsi członkowie rodziny. Wuj rozpoczyna modlitwy, święci stojące na stole pokarmy i na znak dany przez babcię rozpoczyna się dzielenie jajkiem. Przy stole zasiada ponad 20 osób. Trzeba spróbować każdego wielkanocnego pokarmu, więc pod koniec śniadania jestem przejedzona.

Rano w poniedziałek, jeszcze gdy śpię, nagle budzi mnie zimna woda wylana na moją głowę przez moją starszą o 4 lata cioteczną siostrę. Zrywam się i zaczynam ją oblewać moją przygotowaną psikawką. W mieszkaniu pełno śmiechu i wrzawy, a my zgodnie obie oblewamy pozostałych członków rodziny. Gdy idziemy do kościoła, widzimy jak chłopcy łapią dziewczęta i ciągną pod ręczną pompę stojącą na rynku. Dziewczyny krzyczą, wyrywają się, ale i tak są po tym zabiegu zupełnie mokre. My z moją Wandą idziemy z naszymi rodzicami, więc nam taki śmigus nie grozi, ale popatrzeć na takie polewanie było bardzo miło i jak widać pozostało to w mojej pamięci na bardzo długo, łącznie z zapachem wędlin i puszystych wielkich bab świątecznych pieczonych w glinianych donicach….

Halina

______________________

Autorka wspomnień jest związana ze Stowarzyszeniem mali bracia Ubogich. Co roku organizują oni międzypokoleniowe spotkania świąteczne dla samotnych starszych osób. W okresie świątecznym ta samotność doskwiera najbardziej. Pielęgnowane świąteczne tradycje ożywiają wspomnienia z lat młodości. Dla wielu osób jest to jedyna okazja, by celebrować Wielkanoc w gronie życzliwych im osób, w rodzinnej i świątecznej atmosferze.

Pomóżmy zorganizować w tym roku spotkanie przy  świątecznym stole dla 200 osób z Warszawy i Poznania. Aby nikt z podopiecznych Stowarzyszenia w Wielkanoc nie pozostawał w czterech ścianach.

Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą w tym roku obchodzi swoje 15-lecie. Nie sposób zliczyć, ile osób dzięki działalności Towarzystwa uzyskało pomoc. Jedno jest pewne – taka organizacja jest potrzebna, o czym świadczy zaangażowanie osób ją tworzących i wspierających. 

Mariusz Masiarek zadedykował Towarzystwu swoje zwycięstwa w zawodach Nordic Walking (pisaliśmy o tym niedawno). Robert Mankowski postanowił sięgnąć nieco wyżej – dosłownie! – biorąc udział w Jung Frau Marathon, który jest określany jako jeden z najpiękniejszych i najtrudniejszych maratonów. A wszystko to z myślą o dzieciakach z Towarzystwa.

Dlaczego chce Pan pomóc organizacji działającej na rzecz osób z cukrzycą?

Jestem związany z tą organizacją. Pracując z dziećmi i młodzieżą, dostrzegłem problemy, jakie napotykają na co dzień. Myślę, że zebrane pieniądze Towarzystwo może świetnie wykorzystać na rzeczy mające duże znaczenie w glukoregulacji, np. sprzęt sportowy.

“Jeżeli chcesz wygrać zawody przebiegnij jedną milę, jeżeli chcesz poczuć życie, ukończ maraton”- sprawdziło się w Pana przypadku?

Oj, sprawdziło się… Traktuję bieganie i trening jako styl życia, który jest silnym fundamentem, na którym opieram moja sferę fizyczną i  emocjonalną. Sam maraton jest jak nagroda za wszystkie wysiłki podczas przygotowań. Tysiące ludzi mających ten sam cel, kochających bieganie i atmosfera…nie do opisania. To rozumiem przez „poczucie życia”. Przekraczając metę, czujesz się jak ktoś wyjątkowy, bo wygrałeś z samym  sobą.

Jung Frau Marathon – dlaczego jest tak wielkim wyzwaniem?

W zeszłym roku ukończyłem maraton w Amsterdamie. Sam dystans jest wymagający. Jungfrau Marathon zaczyna się w mieście Interlaken położonym na wysokości 500m, a kończy się u stóp góry Jung Frau, która mierzy ok. 2000m. Bieg pod górę “daje po nogach”. Z wypowiedzi tych, którzy przebiegli ten maraton, dowiedziałem się, że czas maratonu na równi + ok. 2h = wynik Jungfrau Marathon Poza stromizną, czynnikiem utrudniającym bieg jest niższe stężenie tlenu w powietrzu, co obniża wydolność wysiłkową.

Czy w przypadku biegu charytatywnego z misją jest większa motywacja, by trenować, a potem ukończyć bieg?

Wspominałem, że motywacją dla mnie jest pasja biegania. A jeżeli dodatkowo mogę pomóc ludziom, których znam…jest to dodatkowa siła mięśniowa i pojemność płuc podczas maratonu.

Pana praca zawodowa także jest związana z cukrzycą…

Jestem doktorantem w Uniwersyteckim Centrum Medycznym w Rotterdamie. Moim zainteresowaniem i ogólnym pytaniem badawczym jest jak tu ulepszyć/ułatwić/zoptymalizować terapię wysiłkiem fizycznym u diabetyków 1 i 2 typu. Hipotezy są tajne

Jakie wyniki biegu i zbiórki będą dla Pana satysfakcjonujące?

Wynikiem, z którego będę dumny, będzie ukończenie maratonu w czasie ok. 6h. Myślę, że jest to cel 90% uczestników, a może i więcej Na Siepomaga ustaliłem cel 2000 zł, który, mam nadzieję, uda się osiągnąć, a może nawet przebić. Myślę, że jakakolwiek suma będzie satysfakcjonująca, jednakże od przybytku głowa nie boli

Czy planuje Pan w przyszłości podjąć kolejne wyzwania sportowo-charytatywne?

Sportowe na pewno regularnie, kilka razy w roku. Po maratonie Jung Frau planuję kolejne. Już nawet wiem, jakie to wyzwanie, ale nie będę zapeszał. Powiem tylko, że chcę zrealizować je w roku, w którym skończę 30 lat, czyli za ponad 4 lata – tyle powinno wystarczyć na przygotowanie się.

 ______________

Maraton odbędzie się 9.09.2012r. Już teraz można wesprzeć Roberta w przygotowaniach, dorzucając się do zbiórki.

Tydzień temu, dokładnie 15 marca, powstało w Warszawie okienko życia dla zwierząt. Pomysł Straży dla Zwierząt na tyle spodobał się osobom, które chcą oddać swoje zwierzaki, że po dwóch dniach nie było już miejsc  i okienko trzeba było zamknąć. Z drugiej strony, okienko spotkało się z falą krytyki ze strony innych organizacji pozarządowych działających na rzecz zwierząt. O co ten szum?

Okienko życia dla zwierząt wygląda jak mały domek z zielonym dachem. Przybudówka do biura Straży dla Zwierząt ma okno, w którym można zostawić niechciane zwierzę. Czujnik informuje dyżurnego, że zwierzę znajduje się w okienku, a ten przenosi je do boksu. Pozostaje pod opieką Straży aż do znalezienia nowego domu. Przed otwarciem okienka większość źródeł podawało, że będzie 90 miejsc. O wiele więcej niż zwierząt, których właściciele zaczęli zjeżdżać się ze wszystkich stron Polski.

Zwierzęta, które się nie zmieściły w okienku, były porzucane w pobliżu, przywiązywane do bramy. Niektórzy właściciele byli oburzeni brakiem miejsc. Sami pomysłodawcy też nie spodziewali się takiego szturmu. Na stronie SdZ  czytam, że z założenia okienko „miało być ostatnią deską ratunku dla osób, które na skutek ciężkiej choroby, niedołężności z racji wieku, czy trudnej sytuacji życiowej, muszą oddać swojego zwierzaka, a nie udało im się znaleźć mu nowego opiekuna wśród rodziny, czy znajomych.” Jednak przyczyn oddawania zwierzęcia było o wiele więcej, m.in. alergie na zwierzęta, zniszczone meble, wyjazdy, nietrafiony prezent dla dziecka.

Obecnie zwierzęta nie są przyjmowane do okienka. Osoby, które pojawiają się w SdZ, zostają wpisani na listę oczekujących. Gdy zwolni się miejsce – któreś z przyjętych zwierząt zostanie adoptowane- przyjmą kolejne. Odesłani z kwitkiem mogą zamieścić zdjęcie i informacje o niechcianym zwierzęciu na stronie organizacji w dziale Centrum Adopcyjne. W najbliższą sobotę 24 marca odbędzie się także Otwarta Sobota Adopcyjna (OSA). – więcej na stronie -> kliknij!

Dlaczego nie?

Otwarcie okienka życia dla zwierząt poruszyło też przedstawicieli innych organizacji zajmujących się pomocą dla zwierząt. Pomysł SdZ nazwali skandalicznym, a całą inicjatywę szkodliwą dla zwierząt. W specjalnym oświadczeniu spisali swój sprzeciw wobec porzucania zwierząt w okienku życia na Wolskiej 60.

- Według zapisów Ustawy o ochronie zwierząt, porzucenie zwierzęcia jest czynem zabronionym. Tak więc zachęcanie do porzucania zwierząt jest w istocie namawianiem do popełnienia przestępstwa.- czytam w oświadczeniu. - Inicjatywa taka może rodzić przekonanie, że porzucanie zwierząt nie jest niczym nagannym, a brak odpowiedzialności właścicieli za zwierzęta może być usprawiedliwiony.

Pod oświadczeniem podpisało się 50 organizacji działających na rzecz zwierząt. Skąd ich oburzenie wobec okienka? Przytaczają kilka argumentów, wśród których są, m.in.:

1. Obawa że właściciele niechcianych zwierząt zaczną przyprowadzać je do siedzib organizacji.

2. Brak wiary w zmniejszenie ilości zwierząt, których właściciele pozbywają się w sposób drastyczny i okrutny – według przeciwników do okienka nie przyjdą ludzie pozbawieni skrupułów i nadal będą pozbywać się zwierząt w bestialski sposób.

3. Ograniczone możliwości przyjmowania zwierząt – nie uda się uratować setek zwierząt. Zwierzęta trafią do i tak już przepełnionych schronisk.

4. Troska o właściwą opiekę nad przyjętymi zwierzętami – zbyt szybkie adopcje zwierząt mogą zagrażać ich nowym właścicielom (zwierzęta są nieznanego pochodzenia, mogą wymagać kwarantanny i badań lekarskich), a także samym zwierzakom (choroby, problemy behawioralne).

Organizacje postulują potępienie okienka życia dla zwierząt i nawołują do natychmiastowego zamknięcia.  Całe oświadczenie można przeczytać na stronie -> kliknij!

____________________

Okienko życia dla zwierząt zyskało wielu sympatyków, którzy chcą wspierać jego działania. Kilka lat temu podobną inicjatywę podjął krakowski TOZ, jednak nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Przeciwnicy z innych organizacji przedstawiają zagrożenia, które według nich pojawią się, gdy pomysł będzie kontynuowany. Wszystko pokrywa się z okresem rozliczenia 1 %. I pewnie wpływy zdecydują, jak się potoczą losy okienka.